Historia numerologii pitagorejskiej: co zrobili pitagorejczycy, co dołożyły kolejne wieki i kto naprawdę zbudował system używany dzisiaj.
Pitagoras nie wymyślił numerologii. Szkoła pitagorejska uważała liczbę za zasadę porządkującą rzeczywistość, co było stanowiskiem filozoficznym i matematycznym, a nie metodą czytania ludzi z daty urodzenia. System, którym pracuję, powstał na przełomie XIX i XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Imię Pitagorasa jest w nim szyldem.
Pitagoras żył w VI wieku przed naszą erą i nie zostawił po sobie pism. To, co o jego szkole wiemy, pochodzi od późniejszych autorów.
Pitagorejczycy twierdzili, że liczba jest zasadą wszystkich rzeczy. Przypisywali liczbom właściwości: jedynce jedność, dwójce podział, trójce pełnię początku, środka i końca. Czwórka wiązała się z tetraktysem, figurą dziesięciu punktów ułożonych w trójkąt, którą traktowali jako świętą.
To był program filozoficzny. Z niego wynika część współczesnych znaczeń liczb, i tyle jest w nazwie systemu prawdy.
Czego pitagorejczycy nie robili: nie liczyli dat urodzenia, nie przypisywali cyfr literom alfabetu i nie sporządzali portretów konkretnych osób.
Trzy warstwy, w kolejności.
Neoplatonizm i tradycja hermetyczna. W pierwszych wiekach naszej ery liczby weszły w szerszy system odpowiedniości między poziomami rzeczywistości. Zasada "jak na górze, tak na dole" pochodzi właśnie z tej tradycji i koleżanka z Luny opisała ją w tekstach o zasadzie jak na górze, tak na dole i o Corpus Hermeticum.
Gematria. W tradycji żydowskiej litery alfabetu hebrajskiego mają wartości liczbowe, więc każde słowo ma sumę. To stąd pochodzi sam pomysł przeliczania imienia na liczbę, nie od Greków.
Renesansowa magia naturalna. Heinrich Cornelius Agrippa w dziele De occulta philosophia z 1533 roku zebrał antyczne i średniowieczne wątki liczbowe w jeden korpus. To ogniwo, przez które wiedza o liczbach weszła do nowożytnego okultyzmu.
Przełom XIX i XX wieku, Stany Zjednoczone.
L. Dow Balliett wydała w 1908 roku The Philosophy of Numbers i jako pierwsza przedstawiła spójną metodę przeliczania imienia na liczby według pozycji litery w alfabecie łacińskim. To ona połączyła grecką filozofię liczby z gematryczną ideą przeliczania słów.
Juno Jordan, jej uczennica, uporządkowała to w system nadający się do nauczania i pracowała nad nim przez kilkadziesiąt lat. Jej książki z lat sześćdziesiątych ustaliły kształt, w jakim numerologia zachodnia funkcjonuje do dziś: droga życia, liczba wyrazu, liczba duszy, rok osobisty.
Samo słowo numerologia weszło do użycia właśnie w tym okresie. Nie ma go w tekstach starożytnych.
Bo sugeruje ciągłość, której nie było. Między pitagorejczykami i Balliett leży dwa i pół tysiąca lat, w których nikt nie liczył dat urodzenia tą metodą.
Mówię to jako ktoś, kto z tym systemem pracuje na co dzień. Nie trzeba fałszować rodowodu, żeby narzędzie było użyteczne, a każda tradycja wygląda poważniej, gdy przedstawia się ją uczciwie.
Co z tego wynika praktycznie: numerologia jest tradycją interpretacyjną z określonym autorstwem i określoną datą, a nie starożytną wiedzą tajemną. Rozwijam ten wątek w tekście o tym, czy numerologia to nauka.
To osobna linia, starsza w legendzie i równie młoda w obecnej postaci.
System chaldejski przypisuje literom wartości od 1 do 8, według brzmienia, a nie według pozycji w alfabecie, i nie używa dziewiątki w tabeli liter. Różnice rozbieram w tekście o numerologii chaldejskiej i pitagorejskiej.
Obie szkoły dają dla tego samego imienia różne wyniki. Nie ma sposobu rozstrzygnięcia, która ma rację, bo nie ma kryterium. Wybiera się jedną i trzyma się jej konsekwentnie.
Trzy rzeczy, wszystkie na plus.
Wiesz, skąd pochodzi metoda, którą liczysz, i możesz sprawdzić, jakiej szkoły używa dane opracowanie. Przy dwóch różnych wynikach z dwóch kalkulatorów nie zgadujesz, tylko wiesz, gdzie szukać różnicy.
Nie oczekujesz od numerologii rzeczy, których nie obiecuje żadna tradycja interpretacyjna: dat, prognoz i gwarancji.
Wiesz, co w systemie jest ustalone, a co jest wynalazkiem jednej szkoły. To rozróżnienie przydaje się przy czytaniu wszystkiego, co znajdziesz w internecie o liczbach.
Jak zacząć pracować z tym systemem, rozpisałem w tekście o tym, od czego zacząć, a pełną analizę możesz zamówić jako portret numerologiczny.
Autor: Tomasz Buniek
Nie. Szkoła pitagorejska uważała liczbę za zasadę porządkującą rzeczywistość, co było programem filozoficznym i matematycznym. Nie liczyła dat urodzenia i nie przypisywała cyfr literom alfabetu.
L. Dow Balliett, która w 1908 roku wydała The Philosophy of Numbers, oraz jej uczennica Juno Jordan, która uporządkowała ten materiał w system nadający się do nauczania. Obie działały w Stanach Zjednoczonych.
Z gematrii, tradycji żydowskiej, w której litery alfabetu hebrajskiego mają wartości liczbowe, więc każde słowo ma sumę. Nie pochodzi od Greków, choć znaczenia samych liczb częściowo tak.
Nie w obecnej postaci. Części składowe są dawne, ale system, w którym liczy się drogę życia i liczbę imienia, powstał na przełomie XIX i XX wieku i ma znanych autorów.
Bo znaczenia liczb częściowo wywodzą się z myśli pitagorejskiej i bo nazwa dodawała powagi w czasach, gdy system powstawał. Nie oznacza ona ciągłości metody od starożytności.
Wszystkie teksty: blog.